Sarah

Sarah je kwam in december 2005, 4 1/2 jaar oud, bij ons wonen in Papendrecht nadat jij je laatste nest met 9 puppies had groot gebracht. Je was een goede moeder want alle jongen zagen er prima uit!

Je was een wat onderdanige hond en soms ook wat bang voor een heleboel dingen maar ja dat was begrijpelijk omdat je bij Bep in een roedel leefde en daar kon jij je verschuilen maar bij ons was je alleen. Maar het ging steeds beter en je had al gauw jouw plekje gevonden; je was een fijne hond en ging goed met ,kleine, kinderen om maar als het te gek werd liet je het weten. Je was meer op mensen gericht dan op honden. Met reuen had je geen geduld; de meesten werden weg geblaft. Tja en zoals alle labradors kon je de hele dag wel kroelen en een duik in het water was ook favoriet, het liefst in een vieze sloot. In Zweden kwam je zelfs een keer met een dode vis boven die wel heel erg stonk. Ook was je eens een weiland in gerend en had je in de koeienpoep liggen rollen; toen hadden we een groene labrador.

En zo gingen de jaren voorbij. Na een paar jaar kwam Ronja erbij en jullie konden goed met elkaar opschieten; het was soms een dolle boel bij ons thuis. Toch zagen we je ouder en ouder worden, je snuit werd  grijs, je kreeg staar en toen werd je 14 jaar en we dachten misschien kan je nog weer mee naar Zweden en dat gebeurde ook en je ging ook weer mee terug naar huis. Je kon je plasje niet goed meer ophouden dus dan maar een broekje aan, maar je staartje bleef gewoon wuiven. We wisten dat het er aan zat te komen dat we je kwijt zouden raken maar dat je nog in 2016 mee naar Zweden zou gaan dat hadden we niet gedacht, 15 jaar was je toen. We hebben daar nog 3 1/2 maand van je kunnen genieten; het ging best goed met je maar ineens ging het minder goed en toen wisten we je gaat misschien niet meer mee terug naar Nederland. We zijn naar de dierenarts gegaan en hoopten tegen beter weten in. Ineens waren we in de laatste 20 minuten van je leven beland. Alles ging het opgeven: nieren, lever en zo konden we niet anders beslissen dan dat we jou moesten laten inslapen om lijden te voorkomen. Onze tijd met jou was op! We hebben je met pijn in ons hart laten gaan; 15 jaar en 5 maanden ben je geworden, dat is heel oud voor een labje.

Je ligt begraven, bij ons huis, in Zweden. Zo is het goed!

Dag lieve Saar, dag lieve dikke beer. We missen je!

sarah.jpg

Lieve Esra Dragon From Rhonas Home

Zo onverwacht kwam je in ons leven en zo onverwacht ben

je niet meer bij ons.esra.jpg Jammer genoeg heb je maar 1,5 jaar bij ons mogen wonen.

Maar wat hebben we in die tijd enorm van jou en jouw kameraadschap genoten!

Lekker rennen op het strand, lopen langs het spui, zwemmen, jachttraning, kroelen met de grote en kleine baasjes daar kon je zo van genieten en wij genoten van jouw drive en plezier!

We zullen je nooit vergeten, voor altijd een speciale plek in ons hart....lief maatje....

 
esra1.jpg
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Mischa Happiness From Rhona’s Home

(24 april 2003 – 2 juni 2016)IMG_0134.jpg

Helaas hebben we donderdag 2 juni jl. afscheid moeten nemen van onze Mischa. Mischa heeft een mooi en waardevol leven gehad en is 13 jaar geworden.

Zo’n 10 jaar geleden wilden de kinderen en Jolanda graag een hond. Ik had eerst mijn twijfels, maar met de toezegging dat de gehele verzorging voor hun rekening zou komen, ging ik overstag.

We zouden op zoek gaan naar een herplaats Labrador.

Na een zoektocht naar een goede en betrouwbare fokker kwamen we via de Nederlandse Labrador Vereniging in januari 2008 bij Bep de Jong. Bep had een zwarte Labrador van 4 jaar beschikbaar. We mochten eerst kennis komen maken en toen het gevoel van beide kanten goed  was, kreeg ons gezin uitbreiding met een prachtige en vooral lieve hond, Mischa. En de “Baas”? Die had er een beste vriend bij waar hij graag en vaak samen mee op pad ging. Lieve Mischa, wat heb je ons veel gegeven en wat kon ook jij genieten. Je was dol op het water en met name de zee. Steevast kwam je voor het laatste stukje van de appel, een koekje als er koffie werd gedronken of moest je  het schaaltje Yoghurt leeglikken na het eten. Maar ook op visite gaan bij de opa’s en oma’s was voor jou altijd een feest. Je pakte iedereen in met die onschuldige blik. We zijn heel dankbaar voor de 8,5 jaar dat je bij ons was en je zal altijd in ons hart en herinnering blijven. Bedankt lieve vriend en rust zacht.

Nico, Jolanda, Daan en Quinty 

IMG_2150.jpg

Zoey

Wij hebben Zoey op 18 april 2015 moeten laten gaan. Hij was op en kon niet meer! Een zwaar besluit maar het beste voor Zoey. Tot aan het einde bleef hij volhouden en is "met een lach" thuis ingeslapen"!

12 jaar hebben wij van hem genoten onze liefde was wederzijds. Wat een
kanjer en een bikkel! Het beste wat we ooit hebben aangeschaft.

Groet
John en Petra Doolhoff.

Zoey.jpg

Spyke

Spyke kwam bij ons op 10 maart 2003.

Hij kwam op de verjaardag van Marchel en was gelijk een goede match. Hij kon heerlijk eigenwijs zijn en als hij ergens geen zin in had deed hij het echt niet.

Jacht training in Zuid Beijerland vond hij geweldig ook al deed hij niet altijd wat hij moest doen. Toen onze Bas geborgen werd was hij echt het mannetje in huis. Als baasje weg was dan was hij heel erg waaks. Kwam het baasje 's avonds thuis dan werd hij vol enthousiasme begroet en kwispelde die met zijn staartje of dat deze eraf moest vallen. Dan hoorde je een grote zucht en hij ging slapen want zijn beschermende taak zat er op. 's Avonds lekker met het baasje op de bank kroelen en het liefst boven op hem.

Naomi onze dochter maakte het ook bond met hem. Als ze vrij was dan lagen ze vaak samen te kroelen. Of lekker op de bank tv te kijken. Hij was echt ons maatje heeft ons door diepe dalen heen gesleept.

Maar zijn gezondheid ging achter uit. Hij sleepte ons door een zware week heen. En toen gebeurde het ergste. Hij zakte door zijn achter pootjes heen. Eerst dachten we nog hij komt er wel weer boven op maar helaas. Nog even ging het goed. We gingen nog even weg en lieten hem even slapen in de hoop dat als we terug kwamen hij weer vrolijk zou kwispelen. Maar toen we terug kwamen kwispelde zijn staartje niet meer! En wij hebben altijd tegen elkaar gezegd als zijn staartje niet meer kwispelt dan is het foute boel.

We hebben hem in moeten laten slapen hij kon niet meer.

Lieve Spyke na 11 jaar en 10 maanden hebben we je moeten laten gaan. We hebben lief en leed gedeeld en je was een grote steun en toeverlaat. We hebben een hele mooie tijd gehad.

17-01-2003  -  1-11-2014

Lieve oude Dibbes zoals we je vaak noemde bedankt voor de fijne tijd en rust nu maar zacht.
Marchel, Willy, Bas en Naomi de Rooy
en niet te vergeten onze labrador Loena 

DSC_0214.jpg

Liesje

Liesje Kaitain from Rhona's Home is helaas vanmorgen naar de honden hemel gegaan. Oh Liesje wat ga ik je missen meisje!

 

liesje.jpg

 


Lucie (25-02-2003 / 12-11-2013)

We weten nog goed hoe we Lucie in ons gezin hebben opgenomen. Lucie was al 5 jaar en wij zochten een lieve hond voor ons gezin. Bep was eigenlijk niet van plan om Lucie uit huis te plaatsen, maar vanaf het eerste moment was er een klik!

Wat een bijzondere hond. Loeien als een zeeleeuw als ze blij was en macho gedrag buiten als ze bij andere honden was. Ze heeft in het begin wel wat confrontaties in de wijk gehad met andere honden, maar naarmate ze langer bij ons was ging dat steeds beter. Op het laatst vele hondenvriendjes in de wijk en vele pups wat manieren geleerd. Naar mensen was ze O zo lief. Ze heeft menig kind en volwassene van hun angst voor honden afgeholpen. Lucie heeft ook nog goed werk verricht op het werk van Cindy. Een ontmoetingscentrum voor dementerende ouderen. Daar ging ze iedere maandag mee naar toe en heeft ze wat mensen hun verhalen aangehoord en troost geboden.
Ze ging (bijna) altijd mee op vakantie. Ze hoorde gewoon bij het gezin.

20130816_140010.jpg

Helaas hebben we echter op 12 november 2013 afscheid moeten nemen van onze Lucie. Lucie is ruim 10 jaar geworden.
Ze had al gedurende een aantal maanden af en toe verschijnselen, die erg op epileptische aanvallen leken. Deze werden steeds frequenter. Dit heeft doen besluiten, met de dierenarts, om toch over te gaan op medicatie. De medicatie leek aan te slaan. Op zaterdag kreeg Lucie ineens uitval verschijnselen aan haar linker achterkant en viel spontaan om. Dit werd gedurende het weekend alsmaar erger en je zag in haar ogen dat ze hulp vroeg. Ze lag veel te slapen en keek je aan met ogen die wilde zeggen, van het is klaar. Dit heeft ons doen besluiten met pijn in ons hart om Lucie te laten inslapen. We hebben het voor Lucie gedaan om haar de rust te geven die ze verdiende zonder verder pijn en lijden.
We zullen haar missen, maar weten dat ze boven; bij haar broer Louk; weer de boel op stelten zal zetten.

IMAG0027.jpg

Peter, Cindy en Bjarne


Doucha

 
Helaas hebben we afgelopen donderdag afscheid moeten nemen van Doucha.
Ze liet donderdag blijken dat haar lichaam op was en dat het steeds meer moeite kostte om o.a. op te staan.Daarbij liet ze donderdagmorgen haar hoofd naar beneden hangen en kreeg geen rust meer in haar lichaam (ze bleef lopen en ging alleen zitten en niet meer liggen). Dit heeft ons helaas moeten doen besluiten om haar vredig te laten inslapen. Maar het blijft toch een verschrikkelijke beslissing. We weten nog precies hoe ze ons als baasjes heeft uitgekozen, ze wist ons namelijk altijd te vinden bij een bezoek. Ze ging dan naast een van ons zitten en legde dan haar hoofd op je schoot en kon je dan aankijken met een blik van "kijk is hoe lief ik uit mijn ogen kan kijken".
We hebben een leuke en gezellige tijd gehad,samen met haar zussen Maxime en Pebbles en ze heeft een mooi leven gehad. We zullen haar erg missen, ze heeft voor altijd een plekje in ons hart.
 
Wendy en Jeff Klaris

 

  Doucha.JPG
Lieve allemaal,

Onze lieve Pearl is vanmorgen ingeslapen.

Vijftien jaar is ze geworden. We hebben ontzettend veel plezier met haar gehad. Ze kwam bij me met haar achtste jaar en wat was ik weg van haar. Ik moest en zou haar hebben. Pearl was ontzettend wilskrachtig en was altijd vrolijk. Ik ben blij dat ze nazaten heeft gekregen want ze was een kanjer.
En voor mij blijft ze dat ook.
 
pearl.jpg
 
Deze foto is van een vriendin van mij, maar het typeerde Pearl, graag in een groep en lekker lol maken!
 
Sandra
 
Rick, Flanders Pride Ambassador, is vanaf 8 weken bij From Rhona’s Home komen wonen, ik heb 5 jaar van hebben mogen genieten hij heeft lieve en mooie nazaten gegeven.Waar ik heel blij mee ben. Hij is naar Wilco gegaan en heeft daar echt mogen genieten zoals U hieronder kunt lezen.
Wilco bedankt voor het fijna leven dat je Rick hebt gegeven. 
 
honden_wilco_041.jpg
 
honden_wilco_066.jpg
 
honden_wilco_067.jpg
 
Rick was mijn maatje bijna 7 jaar de laatste 3 jaar bijna 24 uur per dag samen. Altijd vrolijk en gek van water. Ik kon hem in de buurt van water zeker 3 seconde droog houden. Zonder mijn honden en in het bijzonder Rick had het mij waarschijnlijk slecht afgelopen. Zijn onvoorwaardelijke liefde, trouw en gekheid hebben me in mijn depressie periode op de been gehouden. Rick was dol op stenen duiken. Ook eten en bij de baas op bed slapen stond hoog in het vaandel. Als alle nakomenlingen net als Rick qua karakter zijn geworden hebben de eigenaren een geschenk uit de hemel gekregen. Hij heeft een mooi leven gehad en ik mis mijn beste vriend. Mensen die een sterke band met hun huisdieren hebben zullen dit begrijpen. Rick was twee jaar geleden door het ijs in een wak gezakt en natuurlijk moest de baas hem er uit halen. Ver van huis en als twee ijspegels thuisgekomen. Zo vele mooie herinneringen aan hem, teveel om op te noemen. In de toekomst zal er dan ook weer een lab bijkomen.
 
Dag dag lieve Rikkeprik.
 
We nemen geen afscheid maar zeggen tot ziens.
 
R.I.P.
See u at the other side.
 

Dag allemaal,

Vandaag een zeer trieste dag,
we hebben afscheid genomen van James en Gijs.
Wat is dat zwaar, het loslaten van deze twee geweldige broers
en wat hebben we van deze twee gehouden.
Het is leeg in huis.
 
Ze mochten net geen 12 jaar worden,
maar het ging niet meer en konden niet
zonder elkaar.
Ze waren altijd samen en zijn tot het laatst
bij elkaar geweest.
Toen ze vanmorgen de injectie kregen
zochten ze elkaar weer op
ze zijn met de koppen tegen elkaar ingeslapen.
Voor ons is het erg zwaar,
maar vonden het voor James en Gijs het beste.
Loslaten doet zo'n pijn,
maar is ook houden van.
 
We hebben alleen maar prachtige herinneringen
en die zullen we koesteren.
 
 

Dit gedicht zegt alles!

 

Straks

Als ik oud ben, ziek en zwak
 
en pijn verjaagt de slaap,
als onrust neemt van mijn bezit
doe dan wat onvermijdelijk is,
laat me gaan
de laatste goede daad.
 
Beslis dan voor mij,
en wees niet laf.
Past eigenliefde bij
de vriendschap die ik je gaf,
bij een verloren strijd?
 
ik ben niet bang
tijdens die laatste gang.
jij loopt niet weg:
je kijkt me aan,
je noemt me bij de liefste naam
en houdt me stevig vast.
 
Vandaag voor het laatst
groet ik je met mijn hondenstaart
wat jij liet doen
deed je voor mij:
je hebt me nog meer pijn bespaard,
voor zinloos lijden mij bewaard.
 
Een zwaar besluit?
- nee huil nu niet
een wijs besluit dat werd gegrond
op een oud uniek verbond: jij bent mijn
baas en ik jouw hond.

Kobus Charme from Rhona's Home geboren 22-04-2001/overleden 28-03-2012

 

Even een berichtje vanuit Sint Philipsland. Helaas is onze Kobus gisterenochtend plotseling overleden, waarschijnlijk aan een hersenbloeding. ’s Ochtends vroeg nog gewoon met Leen naar buiten geweest en lekker gegeten (zijn grootste hobby). Toen Magda hem om half 8 nog een keer uit wilde laten voordat ze naar haar werk ging, wilde hij niet meer mee. Zijn achterhand bleek verlamd en hij liet zijn ontlasting lopen. Direct dierenarts en Leen gebeld, maar nog voordat wij bij de dierenarts waren is Kobus in de armen van Magda overleden. Ons mannetje is er niet meer. Hij is 10 jaar oud geworden.

kobus_en_harry.jpg

Kobus en Harry

kobus_slaapt_lekker_op_de_bank.jpg

Kobus slaapt lekker op de bank

kobus_wordt_oud_al_8_jaar.jpg

Kobus wordt oud, al 8 jaar

onze_kobus_in_zijn_jonge_jaren_wel_een_beetje_scheel.jpg

Onze Kokus in zijn jonge jaren, wel een beetje scheel

samen_met_mijn_nieuwe_zus_op_de_bank_natuurlijk_slapen.jpg

Samen met mijn nieuwe zus op de bank natuurlijk slapen

spelen_in_de_sneeuw_met_mijn_nieuwe_zus.jpg

Spelen in de sneeuw met mijn nieuwe zus

stomme_bull_water_is_lekker.jpg

Stomme Bull water is lekker

wat_kan_ik_toch_lekker_slapen.jpg

Wat kan ik toch lekker slapen

 

Onderstaand gedicht geeft precies weer wat wij nu voelen.

Je hond blijft je hond
zo eigen zo trouw.
Je wilt hem niet graag missen
omdat je van hem houdt.
Maar eens dan komt de dag
dat je hem moet laten gaan.
Je verstand zegt dat het goed is
maar in je ogen blinkt een traan.

Kobus heeft een goed en gelukkig leven gehad en veel plezier. We kunnen zelfs wel zeggen, Kobus heeft dubbel geleefd!
De bijgevoegde foto’s spreken voor zich.

 

Geb.dd. 25 februari 2003 overleden 26 december 2011.

Louk had zaterdagmiddag opeens een heel dikke bult in zijn lies had ook alles onder gespuugd en was niet lekker.

Kontakt op genomen met de d.a. er naar toe, foto’s echo gaven geen duidelijk beeld. Kerstdag ging het nog steeds niet goed pijnstillers gegeven, heeft toch wat gegeten weer hoop, gisteravond weer minder en vanochtend niets meer willen geen loopje over de dijk weer naar huis terug, bleef maar liggen. Weer d.a. gebeld moest direkt komen weer echo’s- foto’s. Hij was al een beetje in shock, je heb toch nog hoop dat het operabel is, maar helaas, het was helemaal mis, dan komt daar weer een beslissing, hoe moeilijk blijft dat, voor Louk was het het beste wat ik kon doen. Hij was mijn maatje, mijn kanjer, mijn zeehond, mijn bewaker, mijn reïncarnatie van mijn Louk, hield van lekker eten van kroelen van mensen en van aandacht.

LOUK WAT ZAL IK JE MISSEN VEEL TE JONG IN DE BLOEI VAN JE LEVEN. MAAR IK WEET DAT JE BAASJE BOVEN, JOUW MANDJE AL KLAAR HEEFT STAAN.

a_005.jpg

versch.fotos31-08-2010_019.jpg

Dit was de plaats waar jij het liefst zat en lag.