Behandel mij vriendelijk, geliefde baas, want nergens ter wereld is een hart dankbaarder voor vriendelijkheid dan het mijne.

Respecteer mijn geest en lichaam, sla mij niet, want al zou ik je handen likken tussen de slagen door, ik begrijp sneller wat je van me wilt door geduld en begrip.

Praat veel tegen me, want jouw stem is het mooiste geluid op aarde zoals je kunt zien aan aan het trots kwispelen van mijn staart als ik je aan hoor komen.

Laat me binnen als het buiten koud en nat is, want ik ben een huisdier, niet langer meer gewend aan het gure weer en alles wat ik vraag is het voorrecht aan jouw voeten te mogen liggen.

Zorg dat ik altijd vers drinkwater heb, want al zal ik je nooit verwijten maken als je me vergeet, ik kan je niet vertellen dat ik dorst heb.

Geef me voldoende te eten, zodat ik in vorm blijf en gezond om zo te zijn als je me graag hebt. Om naast je te gaan, klaar om je met mijn leven te verdedigen, mocht je in gevaar zijn.

En baas, als ik erg oud ben, als mijn gezondheid afneemt, schuif me dan niet opzij. Zorg dat ik mijn leven waardig en zacht beëindig zodat mijn laatste gedachten zal zijn dat mijn leven altijd veilig was in jouw handen.


De regenboogbrug

De labrador schudde zich uit.
Vreemd, dat ging hem makkelijk af en dat terwijl hij daar de laatste tijd zo’n moeite mee had.
Voorzichtig strekte hij zijn poten. Ook dat ging verbazingwekkend soepel.
Uit vreugde maakte hij een paar gekke sprongetjes.
Mmmmmmmmmmm, wat rook het gras lekker en wat was het heerlijk zacht.
Een lekker zonnetje koesterde zijn kop, hij keek om zich heen.
Tsjee, wat een prachtig landschap!! Zachtgroene weiden, heldere beekjes en een blauwe lucht erboven zoals hij die nog nooit had gezien.
Opeens was er beweging in de verte.
Hij tuurde er ingespannen naar en zag wat honden naderen.
Hmmm, uitkijken geblazen, je weet maar nooit of dat goed gaat.
Maar de honden die naderbij kwamen waren vriendelijk en nodigde hem uit tot spelen.
Dat liet hij zich geen twee keer zeggen. Hij vloog met de troep honden over de weiden en rende zoals hij nog nooit gerend had.
Hij lag voorop en de rest volgde vrolijk joelend.
Na een hele lange tijd, die hem een eeuwigheid leek, werd hij opeens onrustig.
Wat was dat? Dit gevoel had hij al lang niet meer gehad.
De andere honden bemerkten zijn onrust en keken hem met glanzende ogen aan.
Hun blikken werden getrokken naar een persoon die kwam aanwandelen over een brug.
De labrador keek om.
Hij verstrakte.
Die persoon kende hij .......
Hij maakte zich los van de groep honden en rende zo snel als zijn pootjes hem dragen konden naar de persoon die kwam aanlopen.
Harder en harder ging hij, jankend van vreugde.
Toen hij bij zijn baas aangekomen was, sprong en danste hij om hem heen.
Zijn baas huilde ook en hield niet op hem in zijn vacht te kroelen en
zijn trouwe snuit te kussen.
Samen zetten ze zich weer in beweging.
De baas voorop, de labrador blij volgend.
Samen, de eeuwigheid in.........
Ze hadden elkaar weer gevonden op een plaats die de regenboogbrug heet.
Hier wachten alle overleden dieren op het weerzien met hun baasje....